“I was in south Sudan covering the referendum when I found out that there were going to be protests in Egypt. I felt that there could be big troubles, so I returned to Egypt. I arrived at 8am and dropped my bags at home and then went to the office. Later in the afternoon clashes began in Cairo. People were shouting and the police came out on the streets. There were protesters, riot police and also plainclothes police. The plainclothes police started chasing people around: kicking them, beating them. I had to shoot quickly. I saw a lot of plainclothes police standing in a line like soldiers. There were some street battles with civilians. The next day we knew it was going to be a big protest so I took my camera downtown to look for possible trouble. We went to a couple of neighborhoods but people were walking through the small streets heading towards the city center. One moment we witnessed some clashes. Police started to fight and the protesters fought back,” said Goran Tomasevic.

A protester stands in front of a burning barricade during a demonstration in Cairo January 28, 2011. REUTERS/Goran Tomasevic

If you want to watch all the photos, please visit the Reuters website.

The Vardanyan family

Everyone knows the Vardanyan family in the village of Ervandashat in the Armavir region. They have the largest family in the village. Vram Vardanyan, the father of the family, has 7 children: 4 sons and 3 daughters. The eldest one is 25 years old; the youngest one is in the first grade at school. Two of his sons have served in the army and now the third one is serving.

Ervandashat village is near the Armenian-Turkish border. You can walk from the centre of the village to the border in 10 minutes. The Vardanyan family has been living here for more than 20 years. They used to live in one of the villages in the Shirak region, but their house was destroyed by the earthquake. They came to Ervandashat at that time with their only two children and decided to stay in this village.

Today, 46-year-old Vram Vardanyan works in the field, with his three sons. “We work in the field, reap the harvest and live. The most important thing is that we all gather together near the table in the evening,” Vardanyan said. Anahit Vardanyan, his wife, said that she needs a pailful of water when she cooks soup and at least 5-6 kg of potatoes if she makes French fries. “I cook several times a day,” said Anahit. To keep solidarity in the family she demands that everyone be honest to each other and never cheat, and the most importantly “to earn money by their work only”.

“My children are different from the rest of the village. They are modest, hard workers and stand behind their father”, said Anahit proudly. Vardnayan family celebrates three birthdays in October at once. That day their big table isn’t enough for whole the guests. “Each child brings their own needs and happiness”, said Anahit.

The Vardanyans have already been building their house for 20 years. With the birth of a new member of their family they need to renovate the house. There is a stove in the centre of the living-room and the beds are next to each other. The children of relatives or neighbours are also here for most of the day. “When 8-9 kids are playing in this room at the same time, sometimes I can’t keep track of which one is mine, which one not”, said Vram, looking at the children playing in the room.

They don’t think about leaving Ervandashat. They are used to living in a village near the border and satisfying the needs of the large family. They can’t imagine themselves living somewhere far from their village and stone house. “We ask only for health and work, everything else we can create ourselves”, said Vram.

By Arevik Badalyan

Merike Vilup shows the advertisement. Photo by Alex Smulski

“Unfortunately, this ad is not an exception. It is a widely accepted point of view that a woman should be presented in a sexy way, with bright make-up and nice clothes”, said Merike Vilup.

Several NGO-s and centres in Estonia are founded to fight for the gender equality. They organise trainings and projects, print books and publications with one aim: to educate and change the perception of gender equality in Estonia.

“There is only one woman minister in Estonia out of twelve. Women are paid 30% less than men. These facts clearly present the situation of gender inequality in Estonia. I have to mention that media is not interested in covering and discussing gender equality issue “, she said.

Ruta Pels, a journalist and the president of  Eesti People to people NGO, organised Gender and Media training course funded by EU Youth in Action programme from 7 to 13 August 2011. 22 participants from 14 countries gathered in Estonia to find the ways how to change the gender equality perception in media.

“There should be more time dedicated to the gender equality issue to improve people’s life and build civil society. According to statistics concerning domestic violence, pay gap and lack of women in politics, the situation of woman life must be definitely improved. These are the topics which aren’t widely covered by media, “said Irena Sosnowska, a participant from Poland.

“This training course was designed for a week. I do hope that the lectures and meetings will help the participants to get

The participants discuss the gender equality issue. Photo by Alex Smulski

new knowledge and have the gender sensitive glasses to be able to analyse what media offer in reality and the way it should be done”, said Ruta Pels.

By Arevik Badalyan

He is one of those Armenian Genocide descendants who accepted Islam. Serob is married to a Kurdish woman. He gave his children Armenian names: Tigran, Azat and Mariam. Armenians are always welcome to his house which he built by himself on the mountain surrounding Mush. He sits in the balcony and shows several pieces of the papers on which he has written all the phone numbers of his Armenian guests.

Mush, Turkey

Before the 1915 Mush was a city populated with mainly Armenians. Now its main population are Kurdish people.

At the city entrance there is the Sulukh Bridge. If you are an Armenian, then people from Mush will tell you. “This is the bridge where Gevorg Chaush was killed”.

Gevorg Chaush was an Armenian fedayee (soldier) in the Ottoman Empire who fought for the rights of Armenians. This was the only thing mentioned about Armenians in Mush during my 4-day trip.

The next stop was the village Chengulay. The village is 35 km far from Mush and is located on the mountain. This underdeveloped Kurdish village is very special for every Armenian. The Saint Karapet Monastery was built here. It was founded in the 4th century by the Saint Gregory the Illuminator. Yet it was destroyed by the Turkish army after the Armenian Genocide.

There are nearly 20 houses in the village. And if you are not guided by the locals you can hardly find the ruins of the monastery. Only a small wall is preserved from the Armenian monastic complex which is completely abandoned.

All the khachkars (carved stones or cross stones) which were preserved during the distortions were being used by the

Ruins of the monastery

villagers to construct their houses. I myself happened to see five Armenian cross stones on the walls of the local homes.

The villagers are already used to that; the Armenians are coming to their place to look at the shapeless ruins. The kids walked next to me and looked surprisingly when I stopped and watched at the khachkars on their wall. This was just a stone for them yet a whole history for me.

In one of the cattle shed I found a beautiful ornament left from the monastery. People keep their horses next to it.

Armenian Cathedral of the Holy Cross on the Ahktamar Island is unique church which was restored by the Turkish Government. It is far from Mush for almost 200km. This church is masterpiece of Armenian architecture which became a place of pilgrimage. After the restoration Turkish government opened the church yet only as a touristic sight, a museum with an entrance fee of 3 Turkish liras.

Khachkar on the wall of the house

On my ship to the Akhtamar Island there were Kurds, Turks and even Azerbaijanis who wanted to visit the church. Armenians enter the church silently and they pray with whisper. Armenian Cathedral of the Holy Cross is the noisiest Armenian Church I have ever visited. For the tourists this is just a museum and they took dozens of pictures standing even on the altar.

I can do nothing to preserve Armenian culture in that part of the world. I can only keep the history in mind and never forget about it.

By Arevik Badalyan

Մովսես տանող ճանապարհը

Այն մի քանի անգամ ավելի երկար էր, բայց ոչ երբեք ավելի բարեկարգ: Մի քանի ամիս առաջ գյուղի բնակիչները հողապատեցին ճանապարհի բաց հատվածը: Այժմ ճանապարհի մեկ կողմում սարն է, մյուսում մեքենաներից մի քանի անգամ բարձր հողի բլուրները: Թունելը բացելու համար զինծառայողները ստիպված էին օր ու գիշեր հսկել այդ հատվածը, որպեսզի ադրբեջանցիները կրակահերթ չարձակեն ու չխանգարեն աշխատանքը: Մինչ օրս էլ ճանապարհն ասֆալտապատված չէ, գյուղացիները խիճ են լցրել: Այս հատվածն անցնելու համար վարորդից բացառիկ ուշադրություն է պահանջվում, փոխարենը վստահ են. անվտանգ է, մեքենաներն ադրբեջանցիների համար տեսանելի չեն:

Երբեմնի բարեկարգ եւ բազմամարդ գյուղում մինչ օրս էլ տեսանելի են պատերազմի հետքերը: Տներից մեծ մասի վրա դեռեւս նկատելի են փամփուշտների հետքերը, ընդ որում շատերը նոր են: Մովսեսում այսօր 2740 բնակիչ է հաշվառված, իրական թիվը, սակայն, շատ ավելի քիչ է: Արտագաղթի արդյունքներն այստեղ առավել տեսանելի են: Մարդիկ հեռացել են ընտանիքներով` պարզապես կողպելով դռները: Ամենահամեստ հաշվարկներով գյուղից հեռացել է 300 ընտանիք: Նրանց գերակշիռ մասն այսօր ապրում է Մոսկվայում: Մովսեսում կյանքն ամռանն է աշխուժանում: Մոսկվաբնակ մովսեսցիներն արձակուրդներն այստեղ են անցկացնում: Նրանցից շատերը սեփական ֆինանսավորմամբ ծրագրեր են իրականացնում գյուղում: «Այժմ վերանորոգում ենք գյուղի մանկապարտեզը, գումարի 40 տոկոսը նրանք են տրամադրել: Վերջին տարիներին վերականգնեցին գյուղի լուսավորությունը, այժմ եկեղեցին է կառուցվում, կրկին նրանց ֆինանսավորմամբ եւ աջակցությամբ», ասում է գյուղապետ Լյուդվիգ Ապերյանը:

Գյուղացիներին առավելապես ոգեւորել է Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու կառուցումը:  Տասնյակ տարիներ շարունակ գյուղում եկեղեցի չի եղել, հարսանիքներն էլ տեղի էին ունենում առանց եկեղեցու օրհնության: Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին գյուղի կենտրոնում է կառուցվում, ժամանակին սովետական իշխանություններն այդտեղ դպրոց էին կառուցել: «Երբ շինարարները քանդում էին հին դպրոցի շենքը, այստեղ խաչքարեր են հայտնաբերել: Մինչ սովետական իշխանությունների հաստատումը գյուղի հենց այդ հատվածում եկեղեցի է գործել: Եկեղեցին քանդել են երեսունական թվականներին եւ նույն քարերից դպրոց կառուցել: Այդ տարիներին շատ փոքր եմ եղել, բայց հիշում եմ հին

Մովսեսի բնապատկերը (Լուսանկարը` Ստեփան Բադալյանի)

եկեղեցին», պատմում է 78-ամյա Ժորա Բադալյանը: Մանկապարտեզի վերակառուցումն ու եկեղեցու շինարարությունը բնակիչներին հուսադրում եւ ոգեւորում է, սակայն հոգսերն այստեղ այնքան շատ են ու դժվարին, որ գյուղում մնացած քիչ թվով երիտասարդներն էլ են առաջին հերթին մտածում են հեռանալու մասին:

Անուշ Ավագյանը 37 տարեկան է, ծնվել է Երեւանում, 18 տարեկանում ամուսնացել է եւ գյուղ տեղափոխվել: Այստեղ է ապրել պատերազմի ժամանակ, դաշտ մշակել եւ լուծել գյուղական կյանքի առօրյա բոլոր հոգսերը: Սովորել է անգամ Մովսեսի բարբառը: Երկու որդիներն էլ գյուղի դպրոցն են հաճախել: «Մարդիկ այստեղ բարեհամբույր են, պատրաստ օգնելու, սովորեցնելու: Գյուղը շատ եմ սիրում, բայց երեխաներիս համար այստեղ ապագա չեմ տեսնում: Մեծ տղաս արդեն Երեւանում է», պատմում է Անուշը: Գյուղի դպրոցում այսօր ընդամենը 183 աշակերտ է սովորում, առաջին դասարանում ինը երեխա է: Մի քանի տարի առաջ դպրոցը վերանորոգվել է, դասագրքերի պակաս չկա, նյութատեխնիկական բազայից էլ ուսուցիչները չեն դժգոհում, սակայն դպրոցի ապագայով շատ են անհանգստացած: «Այս տարի առաջին դասարան ընդունվածների թիվը նվազագույնն էր վերջին տարիների ընթացքում: Առավել շատ անհանգստացած ենք ավագ դպրոցի ճակատագրով: Պատանիները գյուղում չեն մնում: Արտագաղթը ահավոր չափերի է հասել, այսպես որ շարունակվի, դպրոցի փակման հարցն առաջ կգա: Իսկ ինչ գյուղ, եթե դպրոց չունի», ասում է դպրոցի փոխտնօրեն Ռուզան Ադամյանը:

1950-ական թվականներին կառուցված գյուղի մշակույթի պալատն ինքնատիպ ճարտարապետական կառույց է: Պատերազմի ընթացքում եւ հետագա տարիներին մշակույթի պալատում զորամասն էր տեղակայվել: Ընդամենը մի քանի տարի առաջ զորամասը տեղափոխվեց հարակից գյուղ, եւ բնակիչները սկսեցին մտածել մշակույթի պալատի վերանորոգման մասին: Դիմեցին պատկան մարմիններին, հատկացվեց 100 մլն դրամ: Մշակույթի պալատը հիմնանորոգվեց: «Պատրաստվում ենք այստեղ համերգներ կազմակերպել: Վերջապես երիտասարդները հավաքվելու վայր կունենան», ասում է գյուղապետը: Բացման արարողությանը բնակիչները երկար էին պատրաստվում, սպասում էին փոխվարչապետի եւ մարզպետի այցելությանը: Պաշտոնյաների այցելությունը գյուղում բացառիկ իրադարձություն է: Ուշադրության եւ հոգատարության կարիք գյուղացիները շատ ունեն: «Գյուղի թիվ մեկ խնդիրը ոռոգման ջրի ապահովումն է: Խորհրդային Միության տարիներին Մովսեսի, Թովուզի եւ Խնձորուտի համար երկու մեծ ջրամբար էր գործում: Ջուրը պոմպով էր գյուղ հասնում: Այսօր այդ համակարգն արդեն մաշվել է, շատ հաճախ գյուղացիները պարզապես չեն ջրում այգիները: Դիմել ենք «Հազարամյակի մարտահրավերներ» հիմնադրամին: Ծրագիրն ընդգրկվել է, սակայն ֆինանսավորման 15 տոկոսը` շուրջ 15 մլն դրամ, համայնքը պետք է ապահովի: Մինչդեռ 15 մլն դրամը մեր համայնքի մեկ տարվա բյուջեն է», նշում է գյուղապետ Լյուդվիգ Ապերյանը:

Գյուղացիների հիմնական զբաղմունքն անասնապահությունն է եւ այգեգործությունը: «Հողը բերրի չէ: Պարարտանյութերը թանկ արժեն: Գյուղում ընդամենը 3 տրակտոր եւ 2 կոմբայն կա, դրանք էլ 20 տարվա հնության են եւ բավականին մաշված: Չարչարվում ենք, 1 հեկտարից 10 ցենտներից էլ պակաս հացահատիկ է ստացվում: Ծախսն օգուտին համարժեք չէ, երբեմն վնաս է», պատմում է Ժորա Բադալյանը: Գյուղացիները ստիպված են լինում գնել անգամ այն, ինչ հույս ունեին սեփական այգուց ստանալ: Խանութներում մթերքները մայրաքաղաքի գների հետ համեմատած ավելի թանկ են: «Մինչեւ Երեւան ես հասնում, ապրանքը գնում, տեղափոխում, ահագին գումար ենք ծախսում», պարզաբանում են խանութի վաճառողները:

Պատերազմին գյուղից 484 մարդ է մասնակցել: 23 զոհ են տվել: Այսօր էլ գյուղի բնակիչներից շատերը զինծառայողներ են: Դիրքերում են օր ու գիշեր:

Ղուկաս Խաչատրյանը պատերազմին մասնակցել է, երեք երեխա ունի: Սողոմոնը, Սոսեն եւ Արաբոն դեռ դպրոցական են, սակայն գյուղի եւ ընդհանրապես հայրենի պատմությունը լավ գիտեն: «Մեր հերոսների անուններով եմ կոչել, որ հայրենասեր եւ հայրենապաշտ լինեն», ասում է Ղուկաս Խաչատրյանը: Գյուղից հեռանալու հնարավորություններ շատ է ունեցել, սակայն միշտ բացառել է: «Ես գյուղից երբեք չեմ հեռանա: Ես սահմանում կռիվ եմ տվել, իմ արմատները քաշում են, ո՞նց կարող եմ թողնել ու հեռանալ: Երանի այն մարդուն, որ իր բնօրրանում է ապրում», ասում է:

Տարեկան Մովսեսում մինչեւ տասը երեխա է ծնվում, հիմնականում տղաներ, իսկ գյուղի ամենածեր բնակիչը Ազիզ նանն է` 105 տարեկան: Մովսեսցիները նրա հանդեպ առանձնահատուկ հարգանք ունեն: Ծնվել է Մովսեսում, այլ վայրում երբեւէ չի ապրել: Երկարատեւ կյանքի ընթացքում Ազիզ նանը երբեք չի հիվանդացել, առողջության երաշխիքը հարազատ գյուղի օդն է ու նրա հողերի բերքը: Ասում է. «Օխտը մինիստր եմ փոխել: 100 տարի գյուղում եմ ապրել ու իմ տնից լավ տեղ աշխարհում չեմ տեսել»:

Արևիկ Բադալյան

Without a TV campaign and very few print materials, Sagres challenged their digital agency to create an online activation for their new product. Using the website as the main promotional tool, Sagres needed to generate a lot of buzz with a new approach.

Given this challenge, the agency’s creative team believed that if Sagres made a chocolate beer, the perfect way to launch it was also to create a website made of chocolate.

This said, the first step was to find and hire the best Maître Chocolatier in Portugal. Mr. Victor Nunes, artistic director of Óbidos International Chocolate Festival, started sculpting the website live at this year’s venue. Later on, his artisan sculptor team finished it at their chocolate factory. The artists sculpted the entire website in chocolate pieces, moulding it according to the design provided by the agency.

Afterwards, at the agency’s studio, the chocolate frame and all the website components were shot in the different positions and stages.

These images became the raw materials for the website.

To invite consumers to try the new product, Sagres offered a piece of the chocolate website and a 6Pack of Sagres Preta Chocolate. Every day, during a specific hour, users can ask for a bite of the website.

Here you can find the source of information.

248 senior citizens live in Yerevan’s first nursing home. They are admitted here after retirement age. The state spends 2350 dram for each resident of the nursing home every day. The managers provide food and pay for communal expenses with this money.

Tamara Shahnazaryan

“We can admit up to 260 people. Sometimes we admit abandoned seniors but usually they don’t have relatives”, said Davit Shahbazyan, the director of the nursing home.

The nursing home was built in 1953 and it hasn’t been renovated since 1979. In the last few years have some rooms have been renovated. “Only 35-40 percent of the building is renovated. Last year we built the boiler house. Unfortunately, for 2010 we don’t have any state or charity fund for renovation”, said Davit Shahbazyan.

Nushik Ohanyan got married in the nursing home. Now she lives with her husband in a room in the nursing home. When her husband plays backgammon with friends, Nushik has long conversations with her neighbours. But quite often she spends her time cleaning the room again and again. “Today I have cleaned my room. I chlorinated the corners of the room. I like when it is clean”, said Nushik.

Meline Petrosyan also got married here. She is pleased that she is not lonely any more but sometimes she smiles and complaines. “He is very jealous. I am very tired of it”. Meline Petrosyan’s room hasn’t been renovated yet but she doesn’t like to complain about it. “In the winters it is cold in the room”, she said. It seems that she is a bit troubled as people could think that she is complaining and a moment later she added, “I am very satisfied here. I have everything that I need”.

60 senior citizens living here need serious and constant care. Davit Shahbazyan said that their children and relatives visit them very seldom.

Next to the nursing home there is a house for homeless people. It is separated by a gate from the nursing home. It is not forbidden to have contact with each other. Very often they become friends. “We try not to give rooms to homeless people in the nursing home. But if we have free rooms here and there is not enough space in the house for the homeless people we have to give rooms to them here, especially in the winter,” said Davit Shahbazyan.

Some years ago a small chapel was built in the garden in front of the nursing home. Very often the residents of the nursing home come here to pray and then to walk in the garden.

By Arevik Badalyan